„Wojna płci”

Kobieta i mężczyzna. Dwie skrajności, tudzież przeciwieństwa. Woda – ogień, słońce – księżyc, miłość – nienawiść, niebo – piekło, a jednak w celu uzyskania pełni szczęścia muszą się połączyć. Bez siebie nawzajem ich życie wyglądałoby niczym bezdenna, pozbawiona jakiegokolwiek sensu próżnia.

„Pragnienie mężczyzny zwraca się ku kobiecie, pragnienie zaś kobiety rzadko zwraca się ku czemuś innemu niż ku pragnieniu żywionemu przez mężczyznę.”
- Samuel Taylor Coleridge

W bardzo ciekawy sposób, różnicę w percepcji świata, wynikającą z odmienności charakterów starał się wyjaśnić John Gray w książce pt.: „Mężczyźni są z Marsa, Kobiety z Wenus”. Wykazał, że poza odmienną budową fizyczną, rządzą nami zupełnie inne wartości, co bywa przyczyną licznych, często niepotrzebnych nieporozumień. Każdą swoją tezę poparł przykładami wziętymi prosto z życia, nie mamy zatem do czynienia z żadną fikcją literacką. Obie płci mają swoje specyficzne zalety oraz wady, które nie są zbytnio zależne od osobowości, lecz głęboko zakorzenione w naszej podświadomości. Autor nie dokonuje wywyższania żadnej z nich, skłania wręcz do wzajemnego zrozumienia swoich zachowań.

Nagonki na płeć spotykamy na porządku dziennym, m.in. w skeczach, prezentacjach, plakatach albo mediach. Niekiedy reklamy nawiązują do „wojny płci”, przykładowo MobilKing – operator sieci komórkowej tylko dla prawdziwych mężczyzn. Ciekawi mnie, czy powstanie telefonia przeznaczona tylko dla kobiet – zważywszy na wzajemne pragnienie „pojechania po ambicji” drugiej płci, sądzę, że wcześniej, czy później tak się stanie.

„Świat cierpi na brak mężczyzn, szczególnie tych, którzy są cokolwiek warci.”
- Jane Austen

„Kobiety mają wspaniały instynkt. Wszystko zauważają – z wyjątkiem tego, co oczywiste.”
- Oscar Wilde

Natrafiłam w wyszukiwarce internetowej na zabawne przedstawienie odwiecznego stereotypu mózgów kobiet i mężczyzn. Zachęcam do zapoznania się z nimi poniżej:

MÓZG KOBIETY


MÓZG MĘŻCZYZNY

Czy zgadzacie się z powyższymi schematami?

Déjà vu - a co to?

Czy kiedykolwiek zdarzyło Wam się być po raz pierwszy w jakimś miejscu i odebrać przez chwilę wrażenie, że już kiedyś je widzieliście? Elementy krajobrazu wydawały się dziwnie znajome? Z niewiadomych powodów znaliście ludzi, których twarze widzieliście pierwszy raz na oczy? Byli Wam w zagadkowy sposób bliscy? Jeżeli tak, to bez wątpienia mieliście do czynienia ze zjawiskiem Déjà vu.

Zagadnienie déjà vu wywodzi się z języka francuskiego i w dosłownym tłumaczeniu oznacza: „już widziane”. To wrażenie, jakie odbiera jednostka znajdująca się w obliczu sytuacji, w której uczestniczy po raz pierwszy, lecz ma świadomość, że takie samo zdarzenie miało miejsce w nieokreślonej przeszłości. Owo odczucie łączy się z przekonaniem, że z racjonalnego punktu widzenia jest to nierealne. Specjaliści traktują déjà vu jako „krótkotrwałe spięcie” w mózgu, występujące pomiędzy bieżącym odbiorem rzeczywistości a pamięcią długotrwałą (zbiór śladów pamięciowych – o nieograniczonej pojemności oraz czasie przechowywania – o których nie myślimy na co dzień, lecz nie są przez nas całkowicie zapomniane) tudzież pamięcią głęboką (magazynuje wszystkie przemyślenia osobiste, poglądy i sekrety jednostki; najprawdopodobniej zaczyna się już w brzuchu matki i poczyna odbierać wówczas wszelkie sygnały z otoczenia).

Zjawiska déjà vu nie można wiązać tylko i wyłącznie z percepcją wzrokową, gdyż odnosi się do wielu innych elementów, którym przyporządkowano różne nazwy, np.: déjà entendu (już usłyszane), déjà lu (już czytane), déjà goûté (już smakowane), déjà visité (już odwiedzane), déjà rêvé (już śnione), déjà vécu (już przeżyte), déjà su (już poznane intelektualnie), déjà connu (już poznane persony) itp.

Do cech charakterystycznych déjà vu należą:

- nagłe pojawienie się (nigdy nie można przewidzieć, kiedy nastąpi tudzież go świadomie wywołać)

- czas trwania sięga od kilku do kilkunastu sekund

- prekognicja (występuje stosunkowo rzadko; polega na umiejętności przewidywania zdarzeń, które jeszcze nie miały miejsca, lecz nastaną w przyszłości)

- jednostka doświadczająca déjà vu nastawiona jest krytycznie wobec tego zjawiska (nie wierzy w przypadkowość; wie, że jest to mimo wszystko nierealne), ponadto nie potrafi jasno określić „kiedy i gdzie” owo wydarzenie miało miejsce

- nie jest chorobą psychiczną ani problemem zaburzenia osobowości

Zjawisko déjà vu jest bez wątpienia bardzo enigmatyczne i tak naprawdę nie wiadomo, czy uda się je kiedykolwiek do końca wyjaśnić. Wiążę się niekiedy z reinkarnacją (pozostałością pamięci z poprzedniego życia), ze snami (dane wydarzenie mogło nam się przyśnić – we snach budzi się nasza wyobraźnia), a także nadzwyczajnymi umiejętnościami (przewidywaniem przyszłości z zakresu zjawisk paranormalnych).

Alicja Paluch